Daha sakin bir zihin için
birlikte çalışıyoruz.

Yıllardır göğsümde bir sıkışmayla yaşıyordum; tahliller hep temiz çıkıyordu ama ben bir türlü rahatlayamıyordum. Görüşmelerde kaygının nereden geldiğini adım adım konuştuk, bana 'bununla nasıl kalınır'ı öğretti. Artık kalbim hızlandığında 'bana bir şey oluyor' diye paniğe kapılmıyorum. Uzun zamandır ilk kez nefesim bu kadar rahat.

Çocuğum liseye başlayınca ortaokuldaki düzeni tamamen dağıldı; yeni okul, yeni arkadaşlar derken çalışmayı büsbütün bıraktı. Hakan Bey'le görüşmeler ders anlatımı değildi — nasıl oturup çalışacağını, telefonu nereye koyacağını, günü nasıl böleceğini konuştular. Birkaç ay sonra kendi kendine 'bugün şunu bitireceğim' demeye başladı. Bizim için en büyük değişim bu oldu.

Kalabalıkta konuşmak benim için hep işkence gibiydi; toplantılarda sesim titrer, çoğu davete hiç gitmezdim. Hakan Bey ile bunu 'utangaçlık' diye değil, beni geri çeken şeyin ne olduğu üzerinden konuştuk. Çok küçük adımlarla başladık. Hâlâ sakin biriyim ama artık susmayı korktuğum için değil, kendim istediğim için seçiyorum.

10'a geçince dersler birden ağırlaştı ama ben hâlâ her şeyi son geceye bırakıyordum. Koçlukta önce neden ertelediğimi konuştuk, kimse kızmadı, bu tuhaf bir şekilde rahatlattı beni. Birlikte küçük bir haftalık plan kurduk; tutturamadığım haftaları da açıkça konuşuyorduk. Hâlâ ara sıra aksatıyorum ama sınav haftası gelince eskisi gibi panik olmuyorum.

Dışarıdan her şey yolundaydı ama içimde yıllardır aşamadığım, kimseye anlatamadığım şeyler vardı. İlk birkaç görüşmede bunları sadece yüksek sesle söyleyebilmek bile rahatlattı. Yargılanmadan konuşabildiğim bir yerin olması en çok işime yarayan şeydi. Hâlâ yolun başındayım ama artık bunu tek başıma taşımıyorum.

Çocuğum 10. sınıfta ders çalışmıyordu, evde her konuşma kavgaya dönüyordu. Koçluğun bizden farkı, ona kızan değil yol gösteren biri olmasıydı galiba. Birkaç hafta içinde kendi takvimini kendi tutmaya başladı, biz arkadan kontrol etmeyi bıraktık. Notlardan önce evdeki gerginliğin azalması bizi en çok rahatlatan şey oldu.

Sürekli kendimi başkalarıyla kıyaslıyor, ne yaparsam yapayım yetersiz hissediyordum. Görüşmelerde bu yetersizlik hissinin aslında nereye dayandığını birlikte açtık. Kendime karşı bu kadar sert olmak zorunda olmadığımı görmek tuhaf bir rahatlama oldu. Artık küçük bir hata bütün günümü mahvetmiyor.

11. sınıf herkesin 'asıl şimdi başlıyor' dediği yıl, baskı iyice üstüme binmişti. Sürekli masadaydım ama verim alamayınca daha çok suçlu hissediyordum. Görüşmelerde mesele kaç saat oturduğum değil, nasıl çalıştığımmış; bunu fark ettik. Tekrar aralıklarını ve mola düzenimi değiştirdik. Aynı sürede daha az yorulup daha çok iş çıkardığımı görmek beni asıl o zaman motive etti.

En ufak şeyde patlıyor, sonra saatlerce pişmanlık duyuyordum; en çok da en sevdiklerime karşı. Görüşmelerde öfkenin altında aslında ne olduğunu konuştuk, tepki vermeden önce bir an duraklamayı öğrendim. Evdeki hava bile değişti. Bunu çok daha önce öğrenmiş olmayı isterdim.

12'ye geçince kafam o kadar dağınıktı ki neye çalışacağıma karar veremeden günü geçiriyordum. Hakan Bey'le ders çalışmaktan çok 'önceliklendirmeyi' çalıştık aslında. Haftaya bakıp 'bu hafta neyi bırakabilirim'i konuşmak işin yükünü ciddi azalttı. Tercih kaygısı hâlâ var ama artık o kaygı oturup çalışmamı durdurmuyor.

Bir süredir hiçbir şeyden keyif almıyor, sabahları yorgun uyanıyordum. 'Geçer' deyip erteledim ama geçmedi. Görüşmeler bana sorunu ne küçümsemeyi ne de büyütmeyi öğretti. Küçük rutinlerle başladık, yavaş yavaş kendimi yeniden toparladım. Şimdi daha gerçekçi ama çok daha sağlam hissediyorum.

Son sınıf yaklaşırken hem okul hem 'ya olmazsa' korkusu üst üste binmişti, sabah kalkmak bile zorlaşmıştı. Görüşmelerde çalışma planından önce uykumu ve günlük rutinimi düzelttik. Kulağa garip geliyor ama günüm bir oturunca çalışmak da kolaylaştı. Bu süreçte en çok 'yalnız değilim' hissi işime yaradı.

Liseyi bitireli bir yıl oldu; koçluk sürecine geriye dönüp bakınca beni asıl sınava değil, kendi başıma çalışma düzenimi kurmaya hazırlamış. O zaman 'gereksiz' dediğim plan tutma alışkanlığı şimdi üniversitede en çok işime yarayan şey. Sınav döneminde arkadaşlarım dağılırken ben rutinimi koruyabiliyorum.